70 jaar Universele Verklaring van de Rechten van de Mens [fr]

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die op 10 december 1948 in Parijs werd aangenomen, vormt de basis van alle internationale mechanismen ten behoeve van de verdediging van mensenrechten. De 70e verjaardag van de Verklaring biedt voor Frankrijk de gelegenheid om eraan te herinneren dat mensenrechten overal ter wereld dienen te worden verdedigd en versterkt.

Een zorgwekkende context

De viering van het 70-jarig bestaan van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens vindt plaats onder zorgwekkende omstandigheden. Het aantal ernstige schendingen in conflictgebieden neemt toe, waarbij in het bijzonder vrouwen en mensen die behoren tot een etnische, religieuze en seksuele minderheden het doelwit zijn.
De ruimte voor vrijheden en het maatschappelijk middenveld slinkt in veel landen aanzienlijk. Binnen de Verenigde Naties zelf twijfelen sommige staten aan de voorrang en het universele karakter van de mensenrechten.

Universele mensenrechten

De 70e verjaardag van de aanneming van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens biedt de gelegenheid om eraan te herinneren dat mensenrechten geen “waarden” zijn die aan culturen en aan lokale identiteiten moeten worden aangepast. Het eerbiedigen van de mensenrechten is geen politieke keus, maar een juridische verplichting. Het zijn verbintenissen die universeel geldig zijn, rechtsbeginselen die worden gewaarborgd door plechtige verklaringen of juridisch bindende verdragen.

Inzet van Frankrijk voor de mensenrechten

Frankrijk zet zich onvermoeibaar in voor de verdediging van de universaliteit en de voorrang van de mensenrechten. De strijd voor de eerbiediging van deze rechten is een van de grondbeginselen van de Franse Republiek en vormt de kern van zijn buitenlandse beleid. De prioriteit van Frankrijk is eerst het hercreëren van een juridische ruimte voor de bescherming van de mensenrechten.

Zo zal Frankrijk de werkzaamheden van het Internationaal Strafhof steunen bij het ophelderen van misdaden tegen de Rohingya: misdaden die zouden kunnen worden benoemd als oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide. Ook worden alle staten die dit nog niet gedaan hebben, aangemoedigd om toe te treden tot het Statuut van Rome.

We moeten ook de plaats van de mensenrechten versterken in alle actieterreinen van de Verenigde Naties. Het Hoog Commissariaat voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties en de mechanismen van de Mensenrechtenraad, die Frankrijk sinds hun oprichting heeft gesteund, zijn ook essentieel voor de bevordering en uitvoering van hetgeen al bereikt is. Daarom zal Frankrijk zich kandidaat stellen voor een zetel in de VN-Mensenrechtenraad voor 2021-2023.

Geschiedenis van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens

De Mensenrechtencommissie bestond uit 18 leden met verschillende politieke, culturele en religieuze achtergronden. Het comité dat de verklaring moest opstellen, werd voorgezeten door Eleanor Roosevelt, weduwe van de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt. René Cassin, Franse jurist en comitélid, heeft de eerste versie van de Verklaring opgesteld.

In 1948 hebben de Verenigde Naties geprobeerd internationale samenwerking tot stand te brengen om de eerbiediging van de fundamentele vrijheden te waarborgen. De Universele Verklaring definieert deze vrijheden officieel. De kerngedachte is dat iedereen vrij kan leven zolang hij de vrijheid van anderen respecteert en deze niet schaadt. In de tekst van 1948, die is gebaseerd op de Verklaring van de Rechten van de Mens en de Burger van 1789, worden bepaalde rechten verduidelijkt. Bovendien zijn er bepaalde rechten aan toegevoegd: het recht op werk, onderwijs, cultuur en gezondheid. Sinds 1948 is deze verder uitgebreid met andere onderwerpen, zoals vrouwenrechten, kinderrechten en gedwongen verdwijningen. De Verklaring van 1948 creëert ook voor elk individu een plicht van solidariteit ten opzichte van zijn naasten.

Op 10 december 1948 werd de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aangenomen in Parijs (met 8 onthoudingen, maar zonder tegenstemmen) door meer dan vijftig staten, waarvan de verschillende levenswijzen en het functioneren het “universele” karakter van de tekst weerspiegelden.

gepubliceerd op 10/12/2018

naar boven