Bezoek Catherine Colonna (5 maart 2007) [fr]

«(...) Ik dank de Nederlandse autoriteiten en met name de heer Timmermans voor hun ontvangst. Wij zijn nieuwe collega’s en zoals de minister het u reeds zei, wachtte ik op de benoeming van de nieuwe Nederlandse regering om naar Den Haag te komen. Dit bezoek maakt deel uit van de intense, open en nauwe dialoog tussen onze beide landen. Sinds ik deze functie vervul, hebben geloof ik al zes Franse ministers Nederland bezocht en ik verlangde erg naar het moment dat ook ik een bezoek kon brengen, dus hier ben ik dan!
JPEG
Ik zou enkel aan de woorden van de heer Timmermans willen toevoegen dat onze beide landen in Europa inderdaad een verantwoordelijkheid dragen want Nederland en Frankrijk maken deel uit van de landen die aan de oprichting stonden van Europa. Middels onze dialoog en deze verantwoordelijkheid willen wij een bijdrage leveren om de constructie van Europa weer op gang te brengen.

Iedereen weet dat 2005 een moeilijk jaar is geweest en dat 2006 het ons mogelijk heeft gemaakt samen aan de consolidatie te werken, een aantal beslissingen te nemen en nieuwe wegen in de slaan voor Europa. En ik hoop dat 2007 deze heractivering mogelijk zal maken.

Dat zijn dus de onderwerpen waarover wij hebben gesproken en wij hebben het eveneens gehad over de voorbereiding van de Verklaring van 25 maart, want op die datum vieren wij de ondertekening van het Verdrag van Rome vijftig jaar geleden. Ook hebben wij de onderwerpen besproken die deze week op de agenda van de Europese Raad staan.

Heeft u al een oplossing gevonden voor de institutionele impasse waarin Europa zich momenteel bevindt?

Wij werken er aan, maar wij zijn niet alleen. Wij zijn met 27 lidstaten en we zullen een oplossing moeten vinden waarmee alle lidstaten instemmen. In Frankrijk heeft de regering sinds twee jaar prioriteit gegeven aan dat wat men noemt het “Europa van projecten”: het ontwikkelen van een concrete en efficiënte politiek die de burgers de mogelijkheid geeft te zien wat Europa precies doet en weer vertrouwen geeft in Europa.

Maar het is nu inderdaad nodig om een antwoord te vinden op de institutionele kwestie. Zonder al te uitgebreid in te gaan op dit complexe onderwerp moeten er antwoorden gevonden worden uitgaande van de realiteit van de huidige situatie in Europa. Achttien landen hebben het grondwettelijk verdrag bekrachtigd, twee landen hebben dit niet gedaan en zeven landen hebben nog geen beslissing genomen en sommige zouden misschien ook geen positieve beslissing kunnen nemen.

Dus deze realiteit geldt voor iedereen. En dat betekent dat, om tot een akkoord te komen, iedereen in beweging zal moeten komen. Met als uitgangspunt de tekst van het Verdrag, zullen we zo pragmatisch mogelijk aan de slag moeten gaan om te zoeken naar een consensus voor alle 27 lidstaten.

Heeft u van Nederlandse zijde constructieve en concrete ideeën gehoord over het Verdrag?
JPEG
Dit is niet het enige onderwerp waarover wij gesproken hebben. Het institutionele vraagstuk is belangrijk maar de gang van zaken in Europa en de manier waarop het beleid wordt gevoerd, is ook belangrijk. Maar wij hebben inderdaad in het bijzonder gesproken over de institutionele kwestie en dat wat ik gehoord heb, komt erg overeen met wat wij in Frankrijk denken. Een ding is zeker, het verdrag van Nice is niet toereikend om het uitgebreide Europa te doen functioneren zoals wij dat zouden willen. Er moet dus inderdaad een nieuw verdrag komen opdat Europa met name voor wat betreft het besluitvormingsproces aangepast kan worden om beter de nieuwe uitdagingen aan te kunnen zoals energie en immigratie - we kunnen nog meer voorbeelden geven-. Wij moeten met zijn allen in staat zijn om oplossingen te vinden .

Maar hoe kunnen wij dat bereiken? Ik ben er van overtuigd dat het, in een eerste stadium tenminste, nodig is ons te richten op de punten waar in alle 27 landen overeenstemming over gevonden kan worden. Voor zover mogelijk is het nodig om voor 2009, het jaar van de Europese verkiezingen, over een nieuwe tekst te beschikken. Dit is trouwens wat alle Europeanen zich enkele maanden geleden ten doel hebben gesteld. En ik geloof echt dat het nodig is om snel een antwoord te vinden op de institutionele kwestie.

Wacht men op een initiatief van Nederland en Frankrijk om uit deze impasse te komen?

Men heeft de indruk dat de institutionele blokkering in Frankrijk en Nederland begonnen is en daar waar een probleem begonnen is moet ook het begin van een oplossing komen. Gaat u concrete initiatieven nemen om de situatie te deblokkeren?

Mijn antwoord gaat echt in dezelfde richting als die van de heer Timmermans. De huidige situatie maakt het nodig dat er een nieuw consensus tussen de 27 lidstaten wordt gevonden en het is zeker niet door zich te verdelen in groepen dat wij hierin zullen slagen. In tegendeel, het is nodig om rekening te houden met de positie van eenieder. Er moet natuurlijk rekening worden gehouden met de positie van de landen die het Verdrag hebben geratificeerd. Dit zijn er 18. Deze landen hebben democratisch hun stem uitgebracht en hun stem telt, maar de stem van de landen die het Verdrag niet hebben geratificeerd telt ook en moet op dezelfde wijze door de andere lidstaten in overweging worden genomen. Zoals ik eerder zei is het nodig dat wij rekening houden met de politieke realiteit in Europa. Deze houdt in dat 7 lidstaten nog geen stem uitgebracht hebben en dat sommige van deze landen misschien geen positieve stem zouden kunnen uitbrengen Dit alles vormt de basis waaraan wij allen zullen gaan werken want indien er een nieuw verdrag komt, moet dat er wel komen met het akkoord van alle zevenentwintig landen of anders komt het er niet.

Hoe is het mogelijk een bevredigende oplossing te vinden voor 27 landen en denkt u dat het nuttig is de institutionele kwestie te behandelen in de verklaring van 25 maart?

Mijn antwoord is hetzelfde als van de heer Timmermans, alleen korter, want hij was erg duidelijk. Dat wat er op het spel staat met de verklaring van 25 maart, is niet enkel de viering van het feit dat vijftig jaar geleden het Verdrag van Rome werd ondertekend, of alles wat deze vijftig jaar van Europese opbouw ons gebracht heeft, in herinnering te brengen. Deze verklaring dient om te kijken naar de toekomst en waar wij als Europeaan in de toekomst naar streven. Het lijkt me dat wij het institutionele dossier efficiënter zullen kunnen behandelen als wij ons houden aan de geplande agenda hiervoor en onze verantwoordelijkheden. Dat wil zeggen dat onder het Duits EU-voorzitterschap, dat net begonnen is, afspraken zullen worden gemaakt over een vervolgtraject dat zonodig tot eind 2008 zal duren om met een nieuwe tekst voor de verkiezingen van 2009 te komen.

En waarom zeg ik dit eigenlijk? U weet het best. Eenvoudigweg omdat dit betekent dat de road-map voor de institutionele kwestie eerder in juni verwacht wordt door de 27 lidstaten.»

gepubliceerd op 22/08/2011

naar boven